Köşe Yazıları

Kaptanla Konuşmalar-7 “KÖRLER VE ÖLÜLER”

Kaptanla Konuşmalar-7 “KÖRLER VE ÖLÜLER”
Gökkuşağı Köşesi Banner

“Ölüler konuşur mu kaptan?”

– Konuşamaz oğlum, onlar derin bir sessizliğe mahkumdur. Hepsi konuşacakları o hesap gününü beklerler.

“Peki sen benimle nasıl konuşuyorsun kaptan?”

-Sen ölmedin ki oğlum. Bak, kanlı, canlı duruyorsun işte karşımda.

“Herkes kör kaptan… Hepimiz körüz. Ben aslında öldüm ve bunu kimse görmüyor. Üstümdeki ateşten gömleği sadece benim gibi olanlar görüyor.”

-Neyin var oğlum?

“O yok kaptan… Bana onu geri getirme şansın var mı? Bu kararmış gözlerime, körelen yüreğime, tekrar güneşi taşıyabilir misin? İnsan, büyüdükçe körleşmeye başlıyor. Ve sanıyorlar ki görme yetisini kaybeden insanlar kör. Değil kaptan, hepimiz körüz bir onlar görüyor. Geçen gün rastladım birisine karşıya geçmeye çalışıyordu müsaade istedim, koluna girdim. Teşekkür edecek sandım bana döndü ve; ‘Üzerindeki ateşten gömleği çıkarmayı öğrenmen lazım. Yüreğinin cehennemi soğusun istiyorsan hayata bir adım at. Bak güneş senin için var, ışığı takip et,’ dedi, gitti. İnanır mısın kaptan, Mecnun gibi saatlerce yürüdüm, nerede olduğumun farkına varmam saatlerimi aldı. Öldüğümü o gördü de, bir sen göremedin be kaptan.”

-İnsan her gün bir mezarla konuşurken fark edemiyor oğlum.

“Yine çok haklısın kaptan, yine çok haklısın! Lakin ben güneş toplamak istiyorum yüreğime. Benim için biraz güneş toplar mısın? Onu getiremiyorsun bari güneşi getir bu karanlığın tam ortasına.”

-Benden imkansızı istiyorsun oğul. Ben istemez miyim sana güneşi sunmak?

“Hani zor olanı hallederdin de imkansız biraz zaman alırdı? Mezarıma küçük bir delik açsan, güneş girecek zihnimdeki küflü kelimelere.

Acaba teni hala deniz kokuyor mudur kaptan? Ya da gülüşü hala mavi, sesi Aşiyan yuvası, bakışları çocuk parkı gibi midir hala?”

-Bilemedim ki oğlum, bilemedim.

“Bu sefer ben de bilemiyorum kaptan.

Ölüler hala sever mi, güneşi ellerinde tutup, yüreğine sokacak gibi?

Ben bu yalnızlığı hiç sevemedim kaptan, bu mezarı da, bu karanlık: irin kokan, küf kaplı odanın içindeki mezarı…

Ben yaşamak istiyorum kaptan. Güneşin deniz üstünde bıraktığı o ışığa gülümseyerek yaşamak… Nolur güneşi getir mezarıma, getir ki yaşadığımı ispatlayayım cümle aleme!”

-Öpüyorum kaptan, yaşadığın günlerin en mavisinden.-

Mehmet YEL

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

Yorum yapabilmek için buradan üye girişi yapınız.

Gökkuşağı Köşesi Banner
Gökkuşağı Köşesi Banner

ÜYE GİRİŞİ

KAYIT OL